Slavernij, een trieste geschiedenis

Hier op de berg in het dorp Livingstonia, met een prachtig uitzicht over Lake Malawi raakt het me opnieuw.

Een goede week geleden waren we in Nkhotakota, een klein plaatsje, aan het meer. We hebben hier overnacht in de tuin van een heel bijzonder hotel, Stima Inn en daarbij hadden we uitzicht op de immigration office direct aan het water.
#img2#

In de 18de eeuw was dit saaie plekje het centrum van de Afrikaanse slavenhandel. Hier starte de Arabier Jumbe Salim Bin Abdalla, de handel in duizenden Afrikanen die jaarlijks via schepen over het meer gevaren werden om vanaf Tanzania naar de kust te marcheren met als eind doel Saudi Arabië.
Omdat de Arabieren niet wilden dat de slaven zich kruisen konden met de Arabische vrouwen werden de mannen gecastreerd.

Hier in Livingstonia lezen we dat zich veel Afrikanen verborgen hielden om aan deze verschrikking te ontkomen.

In vrijwel alle Afrikaanse landen hebben de “beschaafde” landen zich in de vorige twee eeuwen heel erg slecht gedragen. Of het nu Arabieren, Britten, Fransen, Duitsers, Amerikanen of Nederlanders waren.

We weten niet of het er nu nog mee te maken heeft maar we hebben nog nergens, ooit, een blanke in de keuken gezien, een tuin aan harken of andere “dienende” functie zien uitoefenen.
In het overwegend Islamitische noorden van Malawi zagen we families naar het meer komen mét een Afrikaan die hen de stoelen klaar zette, de handdoeken uitrolde en voor drankjes zorgde.

Volgens de blanken die we hier op aanspraken hebben Afrikanen simpelweg de ambitie niet en willen Afrikanen juist graag dat hen gezegd wordt wat ze moeten doen en hoe.