De dansende Kudu

Na een halve dag rust in Palmwag rijden we door naar Twijfelfontein. De weg door de Desolation Valley is stoffig en woestijnachtig. 


Ook is het een geliefd doel voor reizigers: Twijfelfontain stelt zelf niets voor – er is geen dorpje nog winkeltje te vinden. 

De naam heeft dit plekje van een boer, die destijds een kleine bron (fontain) had ontdekt. Hij bouwde hier zijn farm en hoopte of beter “twijfelde” of deze bron  genoeg water zou hebben om zijn land te bewerken. Hij moest zijn dromen snel opgeven en zijn land terug geven. 

In Twijfelfontain zijn de meeste goed behouden rock ingravings gevonden. Ze zijn meer dan 6.000 jaren oud en door jagers uit de jonge steentijd gemaakt. Ze laten vooral dieren en hun pootafdrukken zien en men denkt dat ze voor de opleiding zijn gebruikt. 


Rots tekeningen werden met struisvogelbloed op de rotswanden getekend.


Graveringen werden met stenen in de rotsen gekrast. 


Tussen hoge rotsen zijn ongeveer 2500 van deze graveringen gevonden en ook  jarenlang heeft zich een …. laag over de graveringen gelegt waardoor ze zo goed behouden zijn. En het regent hier nauwelijks – voor het laatst drie jaren geleden!!!

Het wapen van Twijfelfontain is een leeuw , een bokje in zijn bek, met menselijke eigenschappen zoals vijf tenen. 


De bekendste inscriptie is de Dansende Kudu. 


Het is erg indrukwekkend en we kunnen het echt aanbevelen dit plekje van geschiedenis te bezoeken. 

Het landschap om Twijfelfontain is bijzonder: overal liggen reusachtige ronde stenen. We vragen ons af wie ze zo heeft neergelegt en waarom ze niet omvallen ! 

Opniew pakken we een weg door een bijzondere landschap. 


Die hier groeienden “vlechten” lijkt  een grijs tapijt dat s’nacht’s bloeit. 



Ik lees dat ze half paddestoel half alg zijn, een fascinerende symbiose van twee organismen: de paddestoel kan het water uit de nachtelijke lucht opnemen en de alg zorgt voor de groei van deze vlecht. 

We klimmen naar boven aan het rand van de Doros Crater. De uitzicht is geweldig. 


Maar de Krater zelf moeten we zoeken en we hadden iets bijzonders verwacht. 

Bezweet breken we op in richting Mt.Brandberg.